دست منه بر دهنم

 

 

                                                حقیقت

کدام گرگ ، کدام گوسفند چوپان دروغگو را نخورده بود ؟

 

همان

 

 

                                                 حقیقت

در هر گوشه ای

مرا

- آن سان که در تو بیامیزم -

به سویی می گردانند

...

قبله در این اتاق هم به سوی تازه ایست لابد

تو ولی همانی

همان...

همان غریبه ی بی هنگام

همان که هیچگاه با خود نمی گوید:

" به کدامین گناهشان ، رخ در پرده نهان ساخته ام ؟ "

همان که دیگرش رفیق نمی دارم

همان که رسم دلداری و دلدادگی را هیچ نمی داند

همان که همه چیز هست جز  هیچ

همان که مرا در این "نمی دانم" ، دائم الخمر می خواهد

همان که نمی شناسمش

ولی هنوز

بی تابانه می خواهمش .

فرار

 

 

                                                 حقیقت

اگر از سایه ی این شهر کمی دور شوم

اولین معبد من

روسپیخانه ی آرامِ دِهی خواهد بود

که در آن

شیره ی شور هوس های شب ناب تنی خسته به آغوش زنی مُرده فرو می ریزد...

رقص من

با تن اسب سپیدی که دگر نیست...

خیالم خالی

همه ی آنچه به سجاده ی جانم جاریست

واژه ی تلخ فراموشی توست

ای نمی دانم ِ من...

 

کمی

 

 

                                                 حقیقت

برایت کمی عشق آورده ام

در این سالهای پر از نشئگی

سزاوار این دودها نیستم

کمی درد دارم کمی خستگی

 

سالهاست

 

 

                                                 حقیقت

 در زایش یک دیوار

دست

گاهی

به خطا می رود و

رشته ی نازک اندام خیال

زیر رگبار خداحافظ

سبک و سرد

رها می شود و

دل

جان می گیرد.

...

پسرانم را

- که سالهاست پشت شمشادهای دامنه ی شیب دار سرسبز تاریک آرمیده اند -

به تو می سپارم

ای دوست

ای نمی دانم...

.

دل ِ تنگ خودم ،

...

هیچ.

بماند...

مانده تا با تو بگویم که چه ها می دانی ...

یک جرعه آسمان

 

 

                                                حقیقت

به کدام می مانی ؟

پنجره ی زلال دشت ،

یا

دودکش پیر کلبه ی تاریکی ها ؟

...

راحتت کنم ؛

به آسمانم ببر...

همین مرا کافیست.

 

تا بیایم ...

 

 

                                                حقیقت

آمدم

به تماشا

ولی

تماشایی نبود

...

ترسم که این هزاره ی افسوس های من

دیرینه تر شود

و در میان ترانه ی دیروزهای سرد

بانگی نیاید

که برخیز ، هنگام رفتن است

دلتنگی ام به تماشای صبح می آید

اما هنوز مانده به تکویر شمس و کدر نجم

شاید یکی دو روز ... شاید کمی ، زیاد ...

روزی... شبی...

 

 

                                                 حقیقت

آخرین لحظه چه زیباست ... کمی با من باش

سفر از سایه چه زیباست ... کمی با من باش

سوختم عمری و اکنون به ره پروازم

رقص در خاک چه زیباست ... کمی با من باش

 

از دلم

 

 

                                                حقیقت

بی خبری ...

 

قطار می آید...می ایستد... می رود

 

 

                                                 حقیقت

 

تمام شب

پشت پنجرۀ رو به تماشا

آرام نجوا می کند:

"مرا همان‌گونه که هستم، بخواه یا همان‌گونه که می‌روم، بنگر! "

و من

فقط مخفیانه تماشایش می کنم

همان گونه که دلم می خواهد...

 

زیبای همیشه

 

 

                                                 حقیقت

آفتاب بودی

...

به جُرم نور ،

تبعیدت کردند به شب

...

ماه شدی

...

بگشا بند قبا ای مه خورشید کلاه

تا چو زلفت سر سودا زده در پا فکنم

حافظ

 

برای سبز

 

 

                                                 حقیقت

سنگ را

خاک را

مرگ را با تو چه کار

سبز می آیی باز

- دلکم می گوید...

 

سیب می خواهم ... سرخ

 

 

                                                  حقیقت

می ترسم از نوازش اندام آسمان

وقتی که جای ماه

طرح شبانه اش

نقشینه ی خماری چشمان ناز توست

 

اگر ز روی تو عکسی به جام ما افتد

 

 

                                                 حقیقت

تنگ است

...

بیرون هم.

 

رفتم

 

 

                                                 حقیقت

خرابم ... خراب .

هرچی بود رو گذاشتم ته اون انبار قدیمیه  که توش کاه نگاه می داشتیم واسه زمستونِ حیوونا ...

آره ، همونجا خوبه فکر کنم. برو و سر فرصت همه رو بخون. اگه نورش کم بود ، گوشه ی درش رو باز بذار ؛ لامپش سوخته .

ببین راستی !

گوشت هم گرفتم ، تو یخچاله.

دوگوله مسیه رو هم شستم ، گذاشتم رو والره.

دیگه ...

دیگه همین ؛ فکر کنم بسه . آره ؟

...

من یه سر میرم تا دهمین قدم سنگین جمعه. تا انتگرال ساعت پنج و نیم صبح. تا میکروفن خراب کنار ستون. تا صبح باران خورده. تا موش های ناگهان. تا برفی که روی دفتر هندسه ام بارید ، وقتی که تو راه مدرسه ، قضیه حفظ می کردم.

دفترم قرمز بود.

کارم که تموم شد ، میرم انقلاب. فلافل و سن ایچ و منشور دانش. آژانس هم می طلبه هنوز بعد این همه سال . یادم هست ! بی چیپس و پفک می رم ، نه به حرمت سکوت ؛ به عشق حاج کاظم.

شاید یه سر هم رفتم شب شعر انجمن دود و سبیل و دختر بازیِ سر پیری !

یا یه توک پا نوار فروشی دور میدون. هوس نیلوفرانه می کنه دل هنوز بعد این همه سال...

بازم بگم کجا می رم ؟

...

نه ! بسِته !! تمومی نداره که !!! خیلی جا ها می خوام برم . هوس دیزی سنگی هم کردم تازه ...

...

آذرو ببوس...

اگه یه وقت دیر کردم ،

خیالی نیست...

خداحافظ .

 

به نام رنگ

 

 

                                                 حقیقت

خوش می شود دلم به تماشای رنگ زرد

اکنون که پنجره ها را به اشتیاق

بر روی این مسافر شب های عاشقی

با هرچه بوسه ی لبریز از خیال

تا منتهای نگاهم باز می کنم

 

پاییز می آید

در این تلاطم درد و سکوت و عشق

در این خرابه ی بی واژگان خموش

در من

که سوگ نشینم به خاک خویش

در خاطرات سپیدم

در گوشه ی دلم

...

پاییز می آید

...

باران به راه و نگاهم به انتظار

تا در کدام گوشه ی تنهایی و خمار و اشک

در پشت ابرهای سراسر پر از خیال

بر پلک های آرام رفته ات به خواب

نجوای بوسه ی جان را

میهمان کنم

...

وصال

 

 

                                                 حقیقت

روزی ،

شبی ،

جایی ...

اگر یادم بماند که قرار ، به دیوانگی و رهیدن است.

 

بی خبرم ...

 

 

                                                 حقیقت

شعرم نمی آید آنگونه ناب ِ ناب

این روزها که رنگ گرفته خیال من

همراه لحظه های تماشای سوگ خویش

تکرار می کنم :

۳۰

۲۰

۱۰

۵

...

خوش آمدید

...

از خاک شهر عشق

لبریز می کنم

لب های خشک و خموش ترانه را

با هرچه بغض

تکرار می کنم

نام زلال خفته به اندوه خانه را

...

آخرین خبر :

آلبالوی ترش دربند می خواهم

با لبوی داغ

...

همین حالا

نه زمستان

...

 

عباس

 

 

                                                 حقیقت

حاجی !

بی تابم

بغض دارم باز...

دلم هوای عباس کرده امشب...

شیشه ای ام باز...

یا دست خونیتو بذار رو گلوم ،

یا مُشتم بزن بشکنم و رها شم...

 

مبارزه

 

 

                                                 حقیقت

از آمیختگی اعتقاد و سنت و خوشنودی ، چیزی جز پستی نصیب هیچ قومی نمی شود. حالم از هر رفتاری که نمودی از اعتقاد قلبی در خود دارد به هم می خورد. و از آنهایی که از صبح تا شام از هم می پرسند : " روزه ای ؟ "

بعد خواندن دعایی یا حضور در مجلس عزایی یا بازگشت از زیارت مزار بزرگی از دین ، می گویند: " به... چه حالی داد ... "

لحظه های افطارشان با شنیدن آوازی قدیمی ، حس و حال و رنگ دیگری می گیرد و لذت بخش تر می شود...

امان از این آمیختگی ویرانگر لذت و  عبادت ...

در خوشبینانه ترین حالت ، رفتارهای دینی جای ارتباط با حقیقت را گرفته . اگر نخواهم بدبینانه بگویم که تظاهر به دینداری یا حماقتی آغشته به توهم یکتا پرستی.

یا آن مکعب سنگی هزاران ساله که به اسم خانه ی خدا طوافش می کنند و خود را پیرو محمد بت شکن می دانند!

یا نماز جماعت ... نشانه ی همبستگی مسلمانان در برابر اهریمن های همیشگی ... و نه برای اوج و عروج با هم...

چه وقت این دین می خواهد به اصلاح درون ها بپردازد و دست از مبارز طلبی بردارد و در هراس از نابودی خویش نباشد ، خدای مسلمانان می داند و تکیه زدگان بر خزانه ی پربار اسلام ، که اگر نبود این حیات در بحران و جنگ و همبستگی و مبارزه با یزیدیان زمان  ، سالهای سال بود که این قوم اسیر در جهالت ، به سوی آزادی اندیشه و قدرت تفکر و خلاقیت و حرکت به سمت کشف حقیقت رهسپار شده بودند...

هرجا ردی از اسلام بر عرصه ی اجتماع هست ، زشتی و پلیدی و گمراهی به اوج رسیده. و زمامداران آن اجتماع ، ناپاک ترین ها شده اند ... اگر البته بالذات نبوده باشند !

و هرجا به خلوتی پناه برده ، تکفیرش کرده اند و ...

افسوس...

می سوزم از این گمراهی ها...

می سوزم

و

می خورم...

بیش از پیش هم می خورم

تا مبادا یادم برود که حقیقت من ، این خدایی نیست که شکم پرستان مدعی اش هستند...

تا مبادا از کسی بپرسم : "روزه ای ؟ "