حقیقت

من هنوز بیمارم

این را خوب مي فهمم

از صداي خسته ي نفس هايم که بالا نمي آيند

از دلم که مي فهمد غريبانه بودن اين پرواز را

از پاهايم که اهل کوه نيستند ديگر

از چشمهايم که برق نمي زنند

از دستانم که نمي لرزند

از اشکهايم که نمي ريزند

از داد

بيداد

فرياد

و هر چه که نمي زنم اين روزها

...

شده ام قالي سر دار

تارهايم را زده اند و رفته اند

فصل گره زدن پودهاست

انگار يکي آمده اين روزها

که تمامم کند.