وصال

 

 

                                                 حقیقت

روزی ،

شبی ،

جایی ...

اگر یادم بماند که قرار ، به دیوانگی و رهیدن است.

 

بی خبرم ...

 

 

                                                 حقیقت

شعرم نمی آید آنگونه ناب ِ ناب

این روزها که رنگ گرفته خیال من

همراه لحظه های تماشای سوگ خویش

تکرار می کنم :

۳۰

۲۰

۱۰

۵

...

خوش آمدید

...

از خاک شهر عشق

لبریز می کنم

لب های خشک و خموش ترانه را

با هرچه بغض

تکرار می کنم

نام زلال خفته به اندوه خانه را

...

آخرین خبر :

آلبالوی ترش دربند می خواهم

با لبوی داغ

...

همین حالا

نه زمستان

...

 

عباس

 

 

                                                 حقیقت

حاجی !

بی تابم

بغض دارم باز...

دلم هوای عباس کرده امشب...

شیشه ای ام باز...

یا دست خونیتو بذار رو گلوم ،

یا مُشتم بزن بشکنم و رها شم...

 

مبارزه

 

 

                                                 حقیقت

از آمیختگی اعتقاد و سنت و خوشنودی ، چیزی جز پستی نصیب هیچ قومی نمی شود. حالم از هر رفتاری که نمودی از اعتقاد قلبی در خود دارد به هم می خورد. و از آنهایی که از صبح تا شام از هم می پرسند : " روزه ای ؟ "

بعد خواندن دعایی یا حضور در مجلس عزایی یا بازگشت از زیارت مزار بزرگی از دین ، می گویند: " به... چه حالی داد ... "

لحظه های افطارشان با شنیدن آوازی قدیمی ، حس و حال و رنگ دیگری می گیرد و لذت بخش تر می شود...

امان از این آمیختگی ویرانگر لذت و  عبادت ...

در خوشبینانه ترین حالت ، رفتارهای دینی جای ارتباط با حقیقت را گرفته . اگر نخواهم بدبینانه بگویم که تظاهر به دینداری یا حماقتی آغشته به توهم یکتا پرستی.

یا آن مکعب سنگی هزاران ساله که به اسم خانه ی خدا طوافش می کنند و خود را پیرو محمد بت شکن می دانند!

یا نماز جماعت ... نشانه ی همبستگی مسلمانان در برابر اهریمن های همیشگی ... و نه برای اوج و عروج با هم...

چه وقت این دین می خواهد به اصلاح درون ها بپردازد و دست از مبارز طلبی بردارد و در هراس از نابودی خویش نباشد ، خدای مسلمانان می داند و تکیه زدگان بر خزانه ی پربار اسلام ، که اگر نبود این حیات در بحران و جنگ و همبستگی و مبارزه با یزیدیان زمان  ، سالهای سال بود که این قوم اسیر در جهالت ، به سوی آزادی اندیشه و قدرت تفکر و خلاقیت و حرکت به سمت کشف حقیقت رهسپار شده بودند...

هرجا ردی از اسلام بر عرصه ی اجتماع هست ، زشتی و پلیدی و گمراهی به اوج رسیده. و زمامداران آن اجتماع ، ناپاک ترین ها شده اند ... اگر البته بالذات نبوده باشند !

و هرجا به خلوتی پناه برده ، تکفیرش کرده اند و ...

افسوس...

می سوزم از این گمراهی ها...

می سوزم

و

می خورم...

بیش از پیش هم می خورم

تا مبادا یادم برود که حقیقت من ، این خدایی نیست که شکم پرستان مدعی اش هستند...

تا مبادا از کسی بپرسم : "روزه ای ؟ "

 

قلّکم رو میشکنم ...

 

 

                                                 حقیقت

تا قلّک نو بخرم ...