| تبليغات | X |
حقیقت
آتشکده ام را
در تُنگی بلورین و دربسته برپا کرده ام
تا باورم شود
که هیچ را به آتش می کشم
...
و می پرستم
آن دود خیالی را
وقتی که می دانم
میعادمان
لحظه ی جاودانه ی شکستن است.
حقیقت
تمام عمر شاید همین مرا کافیست
که روی کاغذ بی رنگ چشمهایم
به خط خوش بنویسم:
"در انتهای سکوتم
شبم
کمی سردم
اگرچه نام تو را زیر لب صدا کردم"
...
خیال می کردم
چه ها که نمی شود از آسمان اگر نگاه تو را
شبانه سوی بستر خونین خویش گردانم
و رنگ سبز دلم را به شوق دیدن تو
به صدهزار آینه از دور بنشانم
...
صدای واژه چه خوش بود آن زمان که گفت سلام
و پای تو چه خیس
وقت آب بازی من
تمام شهوت من راستی کمی تماشا بود...
...
گمان کنم که کمی آه ...
شاید این مرا کافیست
که روی پنجره یک عمر نقش دل بکشم
و اندکی - نه به اندازه ی خیال بی پروا -
به شوق سنگ تو گاهی انتظار بکشم
...
نماندم و نشدم
آن چه بی پروا
در انتهای جنونت به زیر لب گفتی
نماندی و نشدی
آن چه بی رؤیا
در ابتدای سکوتم به صد زبان گفتم
...
دیگر اکنون گذشته از آغاز
و بی هوا نمی شود از خانه بیرون رفت
حقیقت
روی پرواز کبوتر با کبوتر ، باز با باز شرط بسته بودم ؛
کبوتر را به سنگی زدم و باز نیامد...
سلام کردم به سینی لواشک زیر کولر همسایه ... طفلک از نشتی آب در امان نمانده بود و آب آلبالو شده بود.
خدا را از هر دو لوله ی دودکش سیاه بخاری دیدم. پند می داد به گوسفندان ...
بابای مدرسه ، سوار بر دوچرخه ی زنگ دار قدیمی اش از کنار خیابان آرام می رفت و من ، در خواب بودم... در آغوش مادرم.
موشک صدام را به پوشک خودم ترجیح می دادم ... وقتی که پوشکی در کار نبود و کهنه و مشمای سه دست گشته ی برادرانم را به پایم داشتم و بد می سوزاند...
مداد گُلی دانه ای پنج زار و ساندویچ چرک و خوشمزه ی مدرسه دانه ای پونزه زار بود.
بهرام بیضایی روی دیوارهای شهر نوشته بود : شاید وقتی دیگر
و من اینقدر در خواب ، توالت رفتن شبانگاهی ام را به وقتی دیگر حواله می کردم که ...
صف مرغ جالب شد آن روز که مرغ کم آمد و قصاب محل چند تا از مرغهای گاراژ کناری را سر برید و یه پلو مرغ داغ داغ خوردیم. مرغش سیاه بود.
امام پنجشنبه ها توی تلویزیون صحبت می کرد . به منتظری می گفتیم گربه نره و والفجر ها رو می شمردیم.
عکس والدراما و رود گولیت و تی شرت آلمان نود رو عشق می کردیم و با پولهای عیدی ، فوتبال دستی می خریدیم.
بابا پول داد که برم سه پرس کوبیده ی چاق بگیرم و توی راه نفهمیدم پول رو کجا انداختم ... هنوز هم نفهمیدم ... بابا دعوام نکرد .. دوباره پول داد و شب چلو کباب خوردیم.
هنوز دست حاج کاظم روی گردن عباس نیومده بود و هنوز لوگوی یکشنبه ی سلام ، رنگی نشده بود.
هنوز خداداد توپ رو روی زمین توی دروازه ی بوسنیچ نکرده بود و هنوز جام تهی شجریان مجوز نگرفته بود.
هنوز ترم دوم دانشگاه مشروط نشده بودم و هنوز هفت سال منتظر عشقم نشده بودم ...
هنوز پدر دوتا پسر نادیده نشده بودم و هنوز روی دامنه ی شیب دار سرسبز تاریک پیداشون نکرده بودم.
هنوز دنیا رو به کام بابا و مامان زهر مار نکرده بودم.
هنوز سبزک و سرخکم رو به خاطر قوقولی هاشون مجبور نشده بودم که بفروشم...
هنوز کسی صداقتم رو زیر سؤال نبرده بود و هنوز خر نشده بودم ... خر ... جناب خر دوست داشتنی خودم...از اجبار حقیقت
هنوز لیمو نخورده بودم .. هنوز نه دو ماهگی مبارک شده بود و نه خداحافظ ، تلخ .. وقتی که هیچوقت گفته نشد.
هنوز به کسی نگفته بودم باهام ازدواج کن ... هنوز به کسی نگفته بودم : خاک بر سرت... از ته دل...
هنوز سبک بودم ... زیاد ... نه ... کم ... سبک که زیاد نمیشه ...
هنوز می خوندم ... از داد تا بیداد... بگشا بند قبا ای مه خورشید کلاه
هنوز برای خودم می نوشتم و دلم ... نه این همه چشم
هنوز حواسم جمع بود ... بدون آمپول هام نمی رفتم آمپول بزنم
هنوز شبنم بود ...
هنوز...
بی هنوز.
حقیقت
در زایش یک دیوار
دست
گاهی
به خطا می رود و
رشته ی نازک اندام خیال
زیر رگبار خداحافظ
سبک و سرد
رها می شود و
دل
جان می گیرد.
...
پسرانم را
- که سالهاست پشت شمشادهای دامنه ی شیب دار سرسبز تاریک آرمیده اند -
به تو می سپارم
ای دوست
ای نمی دانم...
.
دل ِ تنگ خودم ،
...
هیچ.
بماند...
مانده تا با تو بگویم که چه ها می دانی ...
حقیقت
آخرین لحظه چه زیباست ... کمی با من باش
سفر از سایه چه زیباست ... کمی با من باش
سوختم عمری و اکنون به ره پروازم
رقص در خاک چه زیباست ... کمی با من باش
حقیقت
بی خبری ...
حقیقت
تمام شب
پشت پنجرۀ رو به تماشا
آرام نجوا می کند:
"مرا همانگونه که هستم، بخواه یا همانگونه که میروم، بنگر! "
و من
فقط مخفیانه تماشایش می کنم
همان گونه که دلم می خواهد...
حقیقت
آفتاب بودی
...
به جُرم نور ،
تبعیدت کردند به شب
...
ماه شدی
...
بگشا بند قبا ای مه خورشید کلاه
تا چو زلفت سر سودا زده در پا فکنم
حافظ
حقیقت
سنگ را
خاک را
مرگ را با تو چه کار
سبز می آیی باز
- دلکم می گوید...
حقیقت
خوش می شود دلم به تماشای رنگ زرد
اکنون که پنجره ها را به اشتیاق
بر روی این مسافر شب های عاشقی
با هرچه بوسه ی لبریز از خیال
تا منتهای نگاهم باز می کنم
پاییز می آید
در این تلاطم درد و سکوت و عشق
در این خرابه ی بی واژگان خموش
در من
که سوگ نشینم به خاک خویش
در خاطرات سپیدم
در گوشه ی دلم
...
پاییز می آید
...
باران به راه و نگاهم به انتظار
تا در کدام گوشه ی تنهایی و خمار و اشک
در پشت ابرهای سراسر پر از خیال
بر پلک های آرام رفته ات به خواب
نجوای بوسه ی جان را
میهمان کنم
...
حقیقت
روزی ،
شبی ،
جایی ...
اگر یادم بماند که قرار ، به دیوانگی و رهیدن است.
حقیقت
شعرم نمی آید آنگونه ناب ِ ناب
این روزها که رنگ گرفته خیال من
همراه لحظه های تماشای سوگ خویش
تکرار می کنم :
۳۰
۲۰
۱۰
۵
...
خوش آمدید
...
از خاک شهر عشق
لبریز می کنم
لب های خشک و خموش ترانه را
با هرچه بغض
تکرار می کنم
نام زلال خفته به اندوه خانه را
...
آخرین خبر :
آلبالوی ترش دربند می خواهم
با لبوی داغ
...
همین حالا
نه زمستان
...
حقیقت
یادم نمی آید ...
چرا ؟
حقیقت
سلام
دلم می خواهد برای تو بنویسم این بار...
ای آشناترین غریبه ...
برای تو که از همان جایی رهیدن آغاز کردی ، که من ماندن را ...
برای تو
که عاشقانه هایت را شاید
فرصت تلاوت نیز نیافته باشی
تا در گوش شب های شرجی شط زمزمه کنی
و بسپاری به باد ...
تا برساند به عزیزانت .
...
این بغض ، غریب است مرد !
دیوانه ام می کند باز
تمام حرف های مگو را در سینه ام نگاه می دارم
تا تو ،
که در همین نزدیکی های دلم هستی و نمی بینمت ، بخوانی حدیث این داغ را ...
داغی که سالهاست بر دل داری و شاید ، فقط بزم حقیقت توانسته باشد آرامَش کند ...
دیدم به چشم جان
که تنهاست
تنها
اما ،
مرثیه ی تنهایی و درد های تو را چه کسی می خواند ؟
دستم نمی رسد ، ولی
از خودت
و از نگاه جاودانه ات می طلبم
حضورت را
...
چه سخت است نگفتن ... ننوشتن ... اینجا ...
خود ، بخوان از این دل ... بخوان ...
...
راستی !
از آنجایی که هستی ، کمی با من بگو ...
و گاهی
سراغ دامنه ی شیب دار سرسبز تاریک برو...
پسرانم ،
هر دو پشت یکی از همان شمشاد ها آرمیده اند
تا بیایم ،
در پناه امن حضورت ،
در گوششان عشق را زمزمه کن
آنگونه که با خاک سرخ وطن زمزمه کردی
آنگونه که
سالهاست ،
عاشقانه در انتظار در آغوش کشیدن عزیزانت ،
میهمان ِ دوستی و
جرعه نوش ِ زلال حقیقت...
روزت مبارک ...
حقیقت
من
طفلی بودم که در برف زاده شدم
کودکی شدم در کوچه های تابستان
جوانی در پاییز
و
پیرمردی خواهم شد ، سبز ...
همچون این بهار ِ رو به پایان.
حقیقت
می بوسمت به هزار بار ای صبحگاه سرد
ای خسته خار ِ برگ ندیده
ای بی بهانه مرد
شاید هزار سال پیشتر دیده بودمت
یا آن شب خموش
در کوچه های مرگ
...
اکنون که مست ،
ولی
آنجا که آمدم ،
به خدا خوب دیدمت ...
حقیقت
شروع می شود شبم
اگر بیاید آفتاب
که من به عشق دیدنش
سیاه جامه می شوم
...
اینگونه دیگر شرم را راهی به چشمانم نیست .
حقیقت
به مرد نانوا گفتم سلام
گفت : چند تا ؟
به مرد قصاب گفتم سلام
گفت : از کجاش ؟
به مرد بقال گفتم سلام
گفت : چند کیلو ؟
به مرد راننده گفتم سلام
گفت : تا کجا ؟
به مرد سلمانی گفتم سلام
گفت : چقدر ؟
به مرد عاشق گفتم سلام
...
نگاهی کرد
آهی کشید
...
سوختم
...
نیمکت گفت : سلام.
حقیقت
منم آن مسافری که خواهی ...
حقیقت
شماها را نمی دانم
ولی من
- این غلاف سرد بیداری -
در این آوارهای غم
گدازی بر دلم ماندست از آوای اندیشه
که ای وای از سکوت شب
سواران ، تیز می تازند
من
انگار در خوابم.
حقیقت
زنده ام به عشق
وقتی که هنوز به تواتر چشمان نازت
در سینه ام
دردی می گیرد و آهی می رود ...
حقیقت
برگ زرد دلم ، زیر پای روزمرگی ها افتاده
اما چشمانم
گواه آن هستند
که بهار
در عمق جانم ریشه دوانده و
هر روز
نگاهم
میهمان آفتاب صبح و میزبان باران ناگهانی غروب است ...
من برای کسی جز تو نمی نویسم
ای عشق ...
و ایمان تلخی است
این باور
که عشق آمد و رفت
باقی ،
- هر چه هست و به جا مانده -
شیشه ی بغض مدامی است که بی بهانه هم می شکند ...
نازک شده ام !
حقیقت
بهتر آن بود که ما عاشق باران نشویم
دل بارانی اگر رفت ، نمی آید باز
حقیقت
شبی از شبها پیرزنی دوره گرد و ژنده پوش در راه گورستان شهر قدم بر می داشت و اشک می ریخت. این حال وی دیدم و به راهش همراه گشتم.
در راه ، مدام با خود زمزمه می کردم که :
" چه بگویمش تا بازگوید مرا شرح این سلوک شبانه و آن همه اشک را ؟ "
...
دل به دریا زده و پرسیدمش :
" مادر جان ! شب ، غمناک دل حزینت و کوچه ، نمناک سیلاب اشکهایت شده ... با من بگو حدیث این شبگردی غریبانه ات را "
پیر زن هیچ نگفت و به راه خود ادامه داد...
در راه ، درختی خشک و نیم سوخته بود .
فانوسی به شاخه هایش آویزان و شعله اش رو به خاموشی بود.
دستی رساندم و فانوس را برداشتم.
شعله ی نیمه جانش مسیر را بهتر نمایان می کرد .
...
پیرزن همچنان می رفت و من در پی اش...
به نزدیکی گورستان که رسیدیم ، پیرزن ایستاد و به سوی من رو کرد و گفت :
" فانوس را به من بده ... آفتاب صبح تازه ات در راه است ."
...
...
رفت
فانوس را گرفت و به راهی دیگر ، رفت
...
پیرزن رفت و من دیریست که پشت درهای گورستان ، در آن شب اسیرم.
حقیقت
.jpg)
بر بلندای کوه ایستاده ام
کوهی و دشتی میان من و دریاست
از کوه پایین می آیم
دشتی میان من و دریاست
از دشت می گذرم
...
نه
دریا دیگر نیست...
دشت هم
و آن کوه که بر بلندایش ایستاده بودم.
هیچیک نیستند.
...
من مانده ام و لحظه ای بعد
همین " من " نیز نخواهد بود.
...
نه زمین
نه آسمان
هیچیک نیستند.
...
هوا هم دیگر نیست
...
لحظه های زیادی گذشت
اما آن " من " هنوز هست.
...
داس را بر می دارد و به راه می افتد.
حقیقت
سهم امشب من
از تمام آسمان
شاید
همین یک " آه " باشد
که از بستر تنهایی بی نهایتم
تا آن دوردست ها که هستی
جاریست.
...
به سویت
پروازی به راه دارم
همین امشب ...
حقیقت
صدای تو را می شنوم
ای خود دوست داشتنی ام
ای دورترین از این من...
عطر نفس هایت تا پشت همین پنجره می آید و اتاق کسالت بار تنهایی هایم را بغض آلود می کند.
کالبد خسته ام را جان می بخشد حس حضورت ...
به هفت دستگاه برایت می خوانم از دلتنگی هایم . از این همه سال که رفتی و ماندم ... بی تو .
ای من !
شوق بامدادان پنجشنبه های مدام را به سرم می اندازد ، همراهی با نجوای عاشقانه ات.
و آن خورشید ها
که در لحظه ی شگرف طلوع
دود عودمان می ساخت و تار و پودمان می سوخت...
آهای نزدیک ترین به من !
من رهایت کردم در اوج ...
تو وارهانیدی مرا در خاک ...
نه
این رسم سفر نبود ...
می بینی ؟
هنوز این حنجره زخمی تغزل را شور شعر و شوق ترانه به کام است .
تو چرا نیایی و با هم به کوه نزنیم باز ، یکی از نیمه شبان آبستن به پنجشنبه ای اندک اندک پاییزی را ؟
...
در انتظارم
...
حقیقت
آرزویم این بود :
آب رودخانه ی ده بالا
و لحظه ای کوتاه ،
در پیچ تند کوچه ی " آهای به هوش باش " ،
رفتن ...
نجوای من با تو ،
به شب کشید و آن دیگ آش که بار گذاشته بودی ،
در هنوزهای جانم می جوشد ... به خروش.
دیوانه ام نمی کند دیگر ...
تا غروب پاییزی دلم
چندی بیش نمانده
ولی
آسمان رنگ رفتن دارد ...
در پنجمین لحظه ی یک عصر ناب کوهستان ،
سلام ... صبح به خیر
... به وقت دلتنگی .
حقیقت
در تلاطم سرخ وجودم
جایی میان صفر و یک
- تا غرق نشوم -
دست و پا می زنم.
داغ داغم ...
- حرارت نفس هایم می گوید.
پاک پاک ...
- عطر تنم می گوید.
رو به شمال دارم
به استجابت آرامش
و به تعبیر آن خواب آهن و دود ...
" ... آهای پیرمرد ! طفل جانت زیر گاری زمان جان می دهد ... دریابش "
رادیو را باز می کنم
می گوید : " ستاره ها امشب دیدنی اند "
می گویم : همیشه ...
پیرزن همسایه از شوهرش یاد می کند
نوعروس آن یکی ، گوش می هد.
خوابم نمی برد.
فرهنگ را هم زده و دوغ می کنم ...
دلم نرمی تن دریا را می خواهد ...
دریا ...
و چه وحشی ام امشب ... ذهنم بیش.
چشمان شیطان را می بوسم
روی لبانش با خون چرکیده ی ناخنم ، ترانه ی آتش می نویسم:
" من به تو نیاز دارم
ای من
بیش از این باش که هستم
ای من..."
...
حالم عجیب درد می کند امشب...
حقیقت
دیریست که شبها ، در زیر چادر سپید فرشته ای که روی شاخه های درخت مقابل پنجره ی اتاقم نشسته ، نور فانوس سرخی را می بینم.
پایان همه ی شب های بهاری ام ، تماشای نور سرخ فانوس است ، که فرشته را در نظرم ، سرخ جامه می کند.
امشب با فرشته قرار دارم... پایین درخت ، ...
دستانش را خواهم گرفت
و به لحظه ای کوتاه ، چادر از سرش خواهم کشید.
...
..
.
... چادر از سر فرشته افتاد .
کوچه سرخ شد.
دلم آتش گرفت.
...
تو ، ...
و آن نگاه خونین جاودانه ات ...
صبوری های سرخ و چشم به راهی های بی تابانه و امیدوار.
...
شبها ،
از پشت چادر سپید فرشته ای که روی شاخه های درخت مقابل پنجره ی اتاقم نشسته ، چه مهربان و چه عاشقانه ، خواب تلخم را پاس می داشتی...
چه سپید می شد خوابم ...
چه سرخ ،
... چشمانت.
حقیقت
به سادگی هرچه تمام تر
و با دریایی از احساس
به دورترین زوایای تاریخ دل سفر می کنم.
...
از پیچ و خم های سرسبز باران خورده عبور می کنم و در کنج یک کلبه ی متروک
با هیزم هایی چند
آتشی مختصر به پا می کنم و
... گرم می شوم
می سوزم ...
و چه خواب خماری وجودم را فرا می گیرد...
پیرمردی با لهجه ای غریب می آید و کنارم می نشیند و سلامم می کند.
بیش از آن وا رفته ام که نای برخاستنم باشد ...
نگاهش می کنم و در سکوت محض کلبه
تا آنجا که در توانم هست
لب های - دیگر - بی جانم را به جنبش در می آورم و ندایش می دهم :
" اهل کجایی ؟ ... اینجا چه می کنی ؟ "
خنده ای شیرین می کند.
دل من هم می خندد... با او .
می گوید :
" شادی غریبانه ی ایام قدیمت یاد نیست که حال - اینگونه - مرا که همراه سفرهای دور و درازت بوده ام یاد نداری ؟ ... آن همه لبخند ناب ... آن همه غم اصلا ... و یا ، روزهای ناب نفس ... هیچکدامت یاد نیست عزیزکم ؟ "
نگاهش می کنم.
چیزی یادم نمی آید ...
چشمانم را می بندم و ...
...
...
...
آتش رو به خاموشی می رود دیگر ...
بلند می شوم.
فضا درگیر یک احساس گنگ و موهوم است.
در می یابم که به خواب رفته بوده ام ...
و هم آن پیر غریب را که دیگر نیست ،
با هر آنچه سؤال بی جواب که بر وجودم مانده به یاد می آورم.
...
نه ...
انگار دیگر نیست
من مانده ام و کلبه ی متروکی که دیگر در غروب جاده ، ترس عجیبی را که میزبان است ، میهمان دلم می کند.
پیرمرد کجاست راستی ؟
از کلبه بیرون می آیم...
سکوتی سنگین جاده را در بر گرفته
و من ،
در می مانم که بروم یا ...
...
بر می گردم به کلبه
آتش هنوز جان دارد و اندکی نیز نور ...
نگاه می کنم ...
انگار کسی کنار آتش خوابیده ...
به طفلی می ماند.
نردیک تر می روم ...
صورت نیمه روشن طفلک را نگاه می کنم...
چشمانش مدام نگاهم می کند و هیچ نمی گوید ...
صدایش می کنم ...
نه ...
جوابی نمی شنوم.
نزدیک تر می روم.
به چشمانش خیره می شوم
و در اعماق نگاهش
که انعکاس لطیفی از آتش رو به خاموشی را در خود دارد ،
تصویر پیرمرد غریبه ای را می بینم
که ساعتی قبل همنشینم بود و ناگهان رفت.
...
...
...
و اکنون
سالهاست که من مانده ام و این طفل ناگهان رفته به خواب ...
حقیقت
شهامتت چه شد ؟
آهای ناقوس خوش صدای هر چه پاکی ؟
در شهر ،
هنوز گوشهای مردمان نجیب و فراموشی پیشه ی این سرزمین سبز بیشه ،
در انتظار مبهمی از اشتیاق مرگ اندودشان است.
یا تو می نوازی و آنان نمی شنوند ...
و یا همرنگ مترسک هامون قحطی زده ای شده ای
که در دوردست های حنجره ات
باران فریاد طلب می کند ...
هنوز زود است که بگویی دیر شده ... خیلی زود !
نه تو آن مترسک و نه من آن هامونم ...
جنبشت را دیده ام و تو نیز سبزینه های بهاری ام را ...
پس چه باک از ملامت کلیشه ها ...
خروش کن ... ای ناگهان ترین سکوت !
خروش کن ...
پرنده های سیاه و بد یمن سپاه شر ،
حقیقت را به زنگار پلیدی هایشان اندوده اند.
مگر قرار به تلاوت ماورایی ها نیست ؟
پس چه جای درنگ ...
آفتاب در انتظار است ...
پرده ها را به کناری بزن
و شمع کلام را
به نور حقیقت جاودانه کن.
انگار میعادمان رسیده ...
شتاب کن !
حقیقت
هفتمین روز بهار است و دلم بارانی
آسمان هم ابری
تیز می بارد و تند
و زمین
تشنه ی امواج فرو خورده ی شط
قحطی خاطره و شمع خیال
و زمانی که به خود می آید ...
دهمین هفت رسید !
...
من به چنگال غروب
چشمهایم خسته
پشت پلکهایم
ابرکی از بغض
بویی از آفتاب
و
قایقی می بینم
که به معراج افق
شاهدم کرد و به مهمانی برد...
...
خاک من !
سرخی تو از من
زردی من از تو ...
اشک هایم اما
سهم آن یار هنوز
که ندایش دادم :
" یا محول الحول و الاحوال... مبادا ماندن "
...
دیرگاهیست که در پشت این پلکهای خسته ، جامی خالی می بینم که در دستان وجودی معصوم ، باران عشق طلب می کند از آسمان هفتم ... از هفتم بهار ... و ... چه مست می شوم دارم !
هنگام سپیده دمان هرچه روزهای مدام ، من هستم و حال هنوز ساده و استمراری ... من هستم و کره های ترشیده در گردنه های داغ انتظار ... نان امید ... آب حیات عشق ...
اینجا که هستم ، ماهیان و ماکیان و خاکیان ، سجده بر سرخی خاک عشق فرو می آرند و نیت ، به مثال فرشتگان خوش نشین جناتی می کنند که تحتها الانهار ... خالدین فیها ... لا یبغون عنها حولا ...
و اینگونه است که جاودانگی را مزمزه می کنم
پای حوض آفتاب
لابلای نظربازی کودکی هایم ...
...
بی خبران حیرانند ...
...
حوض خاطره را خلوت کنید ...
آهای سایه های به جامانده از روز آفتاب ...
کنار بروید ...
دارد می آید ...
عطشش بر کام ...
آشوبش به دل ...
و چشمانش ...
...
آهای ... عاشق ... در انتظار چه نشستی ؟
به پا خیز ...
که از آسمان
بانگی بر می آید
که
قرعه ات را می خوانند ...
نیت کرده ای ؟
...
-------------------------------------
پی نوشت : آفتاب هفتم بهار را دیدم آخر ... از پس یک روز سراسر باران و بغض ... و چه طعمی داشت ... دیدار آفتاب در حوالی غروبش ...
حقیقت
چند ردیف شیرینی روی همدیگه چیده شدن
مهمونا هر کدوم شیرینی بر می دارن
همه هم خوب ! علی القاعده از رو بر می دارن.
یه کم که سر بشقاب خالی میشه ، جاهای خالی دوباره با شیرینی های توی جعبه پر میشه.
و باز دوباره
مهمون های بعدی هم شیرینی بر می دارن و باز هم سر بشقاب خالی میشه و دوباره جاهای خالی با شیرینی های توی جعبه پر میشه.
و این وسط
من نمی دونم اون شیرینی هایی که وقتی اولین بار جعبه باز میشه ، روی همه ی شیرینی ها هستن و اول از جعبه برشون می داریم و بعدا جاشون ته بشقاب میشه ، چه موقع کام ما رو شیرین می کنن ...
همیشه اون ته می مونن ...
همیشه در عمق ..
همیشه ...
حقیقت
ماه من !
آمدیم و قرار به رفتن شد ...
در اوج دلتنگی ،
تو بگو
با این همه غم چی کنم ... ؟
حقیقت
هنوز ننوشته ام ...
آن واژه ی ناب را
که می تواند این همه دلتنگی را در خود جای دهد.
چقدر بی تابی دلکم...
حقیقت
سلام سلام خاطره ، سر سلامت
سهممون این بود ؟ غم بی نهایت ... ؟
این همه آسمون ، زمین ، ستاره
این همه جاده که در انتظاره
شب ، شب آشوب دل و دل ، به راه
طناب صبح و نفس بی گناه
نگو که باختیم ... که تمومه بازی
نگو رسیده فصل بی نیازی
نگو که خورشید نفسی نداره
نگو که شط ما رو به یاد نداره
هوار بزن ، دیوارا جون ندارن
ادای زندونا رو در میارن
بگو ... بگو که دیگه بی قراری
بگو که دریا رو در انتظاری
بهار قلبم دیگه تو آذره
بیا که وقت پرده ی آخره
من که هنوز منتظر قایقم
به جون خاطره هنوز ...
حقیقت
وقتی که نجوای حنجره ات ، از لابلای زخم و خونابه های گردنت به گوشم می رسید ، من نیز دستانم را بر کعبه ی ناگهان وجودت نهادم و بر آستان مالک یوم الدین ، رکعت از نو به پا داشتم. شاید آنسان که می پنداشتم ، هلاک لحظه های ناب عطش نباشم ، اینگونه که جانت جرعه نوش بزم هزارساله ی عشق شد ...
با تو هستم یحیی ...
می دانم ...
می دانم که هنوز بر مدار داغ پرواز ، لحظه شماری بی تابانه ات را با طعم لبخند خداحافظی همنشین می کنی و فریاد خموشت را نثار امواج فروخفته ی هور می نمایی ...
می دانم ...
ولی ،
...
ولی آخر مگر می شود گذشت ... و ندید که هستی ...
شادی ات فزون برادر ...
فراموشم نکن.
( اکبر )
...
پی نوشت : آب حیات عشق را پاداش سکوت می دهند. چه سکوتی هم ...
حقیقت
این روزها چقدر زیاد شده اند دردهایی که از اسارت حقیقت در چنگال انحراف زاییده می شوند و فریاد زمان را به گوش تاریخ می رسانند. من که خودم روسیاه ...
به کجا پناه توان برد ؟
انگار همه - نادانسته - در عزای حقیقت ، سر بریده ی حسین را به سوگ می نشینیم و غافلیم از پاهایی که بر گلوی حقیقت می فشاریم و چنگ هایی که بر سر و صورت عشق می زنیم.
چقدر نمی دانیم ...
به کوچه می زنم و خیابان . شب است و بانگ حسین ، از در دیوار شهر انعکاس می یابد. به دنبال مبدأ می گردم. شگفتا که هنوز باور ندارم ندانستن هایم را ... همه آمده اند، مشکی تر از همیشه ... کودک های قدیم از سر و کول هم بالا می روند برای قاپیدن طبلی و سنجی و کتلی و پرچمی ...
همه ، بزرگتر شده ایم...
شمایل ها را از دار تماشا پایین می آورند و من می مانم و سپندار ...
سپندار ، کسی بود که منقل ذغال و اسپند را به میان دسته ی عزا داران می آورد و دود و دمی به پا می کرد که من ، آری من .. همین حقیقی ترین من ، حسین را فقط و فقط در بوی آن اسپند می یافتم که دودش به هوا می شد ... سپندار ، همیشه بر یک نقطه از مختصات محرم بود و من ، همیشه در همان نقطه ، باچشم های بسته به دنبال حسی می گشتم ... بوی اسپند سپندار که به مشامم - و تمام وجودم - می رسید ، بغضم می گرفت از عشقی که در کربلا بر سر نیزه ها کردند و سر بریدند و عربده کشان ، معصومیت ها دریدند و زمان را داغدار ظلم بر عشق پاک نمودند ... حسین را همواره بر یک راستا به انتظار می پیمودم و می یافتم ...
و این روزها ...
رنگ مردمان شهرم ، دیگر به سپندار نمی ماند ... همه ، رنگ گرفته ایم ... زرد.
و افق نگاه هامان ، پستوی ماندن و ماندنی ها شده است.
چقدر تلخ نفس می کشم...
حقیقت
شب است ...
سرد و تاریک و خاموش ... و ناگهان ، نبودن ...
ناگهان ، جهیدن از آغاز و عروج به دوباره های همیشه ...
ناگهان ، درآمیختن خمیازه های آبی و شراره های سرخ حجله های ناگهان ...
ناگهان ، ناگهان رفتن ...
تلفیق صبح لیمویی کوچه و پیچ پرنور خیابان ... و حجله ای ناگهان ، در امتداد آینه و قیچی ...
...
تنها کسی که شاید هرگز گمانم نبود که روزی برایش بنویسم ، جوانک آرایشگری بود که هنوز هم حس می کنم زیر تیغش هستم ...
این همه سال، قیچی اش موهای ما را گاز گرفت ، ولی ...
عاقبت ، گاز او را گرفت و ... مرد.
-----------------------------------------------
تحویلم نمی گیرد.
دیرگاهیست...
به سویش می روم - هرچند ، روسیاه -
ولی ...
صدایش می کنم ...
می گردمش ...
ندایش می دهم که :
" آهای ! باقی ! آهای ! حاضر ! آهای هم او که در وصفت شنیده ام که گاهی آنقدر دلتنگ بنده ات می شوی که برای آنکه به سویت بیاید ، به مصیبتی گرفتارش می کنی و به صعبی ، مبتلا ... تا همچون قایقی که چاره ای جز پهلو گرفتن به ساحل ندارد ، سر در آغوشت رها کند و های های ... "
می گویمش ... نه آنقدر که باید ... می دانم!
ولی ... وای اگر وارهانیده باشدم به املاء جدایی و امهال ماندن و استدراج رفتن ...
" آهای ! گفته باشم ... اینگونگی ها ، قرارمان نبود... کجایی نازنین ... ؟ "
و اینگونه است که دل ، می گیرد... و این یکی دیگر ناگهان نیست.
حقیقت
حیف از واژه که همراه این حال شود و حیف از ترانه که شبگرد بی نشان آغازین شب بیست و هشتمین سال زندگی ام باشد...
به کدامین گاهواره آرمیده ام ... ؟
لحظه ها به شکار وهم در می آیند و سوگ دلم ، دو ساله می شود از منتهی الیه شط ... از آن غروب...
و چیزی بیش نمانده تا دهمین سالگرد سرگشتگی و شیدایی و ... جنون.
راستی ! این بازی روزها و یاد ها و خاطره های تلخ و شیرین ، چه وقت به فصل خنده می رسد ؟
در کدامین موسم دلدادگی ، افق نگاهم از پستوی ماندن و ماندنی ها فراتر می رود و ... از ته دل می خندم ؟
من چرا این همه من مانده ام ؟
کجاست پایان بی خبری ؟
همراه کدامین جوانه ی گندم ، سر از خاک تعلیق بر خواهم داشت ؟
آخر ای منتهای معدوم ! دیگرم دل نیست تا بیدل شوم از برای آسمانت... نیست نازنین ... نیست.
و این ، تمام هرآنچه درد بود که به جان گمشده ام نشسته ...
دل ، پیدایش نیست.
اشک نیز...
-------------------------------------------------
زیر پاهایم برف
روبرویم خورشید
در دلم خاطره ای
از ته دل خندید
گفت با من که نگرد
دلت این جاها نیست
شاید آن را یک دوست
عاشقانه دزدید
گفتم این هست محال
من و دل ، این همه دور ؟
ساز ، ناکوک و نوا
خارج از کنج امید ؟
گفت شاید مرده است ...
یا سفر رفته دلت
یا که همچون این برف
به دل خاک خزید ...
گویه از من ، هیهات
...
و در این شام نخستین گریه ،
به گواهی وجودی که دلش دیگر نیست ،
می زنم با همه ی واژه به طبل انکار ...
که دلم هست ... نمیرد هرگز
چقدر بی خبرم در شب میلاد ... چه حیف ...
نکند باز لب شط رفتی ...
ای دل ...
بی تو مردابم.
باز آی ...
حقیقت
چه غربت باری ای پاییز
صدایت رنگ اندوه است
دلم را مست غم کردی
ولی من دوستت دارم
در این شب های پر آشوب
که بر جانم به جز اندوه
فقط تصویرها مانده ،
عجب بی مهری ای پاییز
ولی من دوستت دارم
من این سو خفته بر تختی
کنارم دیگران خفته
هزاران چشم ، بارانی
کمی آنسوتر از فریاد
ز مویه ، موی ، آشفته
ولی من دوستت دارم
سفر در پیش و من بی تاب...
کمی آنسوتر از دیوار ،
عبث این التماس من
خدای خسته را تا سر
برآرد شهریار از خواب ...
دلم مشکی به تن دارد
ولی من دوستت دارم
به دل تشویش بعد از من
که یاران را خداحافظ ...
مبادا بشکند سوگند
مبادا شعر ، بی حافظ
مبادا حوض من بی آب
مبادا شام بی مهتاب
مرا نومید می خواهی ...
ولی من دوستت دارم
در این طوفان ، من و فریاد
که پاییزم ببرد از یاد
برفت از یاد آذرها
و این شب های تاریکم ،
نیامد عطر آن لیمو
چنینم ، چشم ها بی سو
چنین از داغ و از اندوه
جنون کردی به جام من ...
ولی من دوستت دارم
کمی تشویش
و یک دنیا نمی دانم...
گمانم ترس ،
ولی زنجیر خونین تعلق ها دگر باز است
مرا آن دل که بر دریا زنم ،
دیگر ،
هست.
و می خوانم همین حالا ،
که هرکس دل به دریا زد ، رهایی یافت
با تو ، حکایتی دگر... همیشه.
حقیقت
خسته ام کاپیتان ... خسته
خسته تر از اونی که یه بار دیگه ، دستای کسی بتونه محکم ! بگیره و نگهم داره ...
خسته تر از اونی که جونی واسه بی خیال شدن داشته باشم حتی !
خسته تر از اونی که بتونم نعل اسب یکی دیگه رو بزنم تو آینه ی آذرم !
خسته تر از اونی که بخوام با خدا گپ و گفتی داشته باشم حتی ... دایورتم رو گذشته هام ...
و
اینقدر خسته ام که لنگر رو هم نمی تونم بکشم ...
شرمنده !
این مسافر خسته ، جونی واسش نمونده دیگه ... گفته بودم نبرد نابرابر ، نیست کار ما برادر ...
...
لنگر رو بکش کاپیتان
مرا آن دل که بر دریا زنم هست ...
حقیقت
شراب خواستم...
گفت : " ممنوع است "
آغوش خواستم...
گفت : " ممنوع است"
بوسه خواستم...
گفت : " ممنوع است "
نگاه خواستم...
گفت: " ممنوع است "
نفس خواستم...
گفت : " ممنوع است "
...
حالا از پس آن همه سال دیکتاتوری عاشقانه ،
با یک بطری پر از گلاب ،
آمده بر سر خاکم و به آغوش می کشد با هر چه بوسه ،
سنگ سرد مزارم را
و
چه ناسزاوار
عکسی را که بر مزارم به یادگار مانده ،
نگاه می کند و
در حسرت نفس های از دست رفته ،
به آرامی اشک می ریزد .
...
تمام تمنای من اما
سر برآوردن از این گور است
تا بگویم هنوز بیدارم...
سر از این عشق بر نمی دارم
...
خواهد آمد شب شراب و هوس
داغی بوسه ها و حرم نفس
یک نگاه پر از امید و هنوز
شب آغوش ما و کنج قفس
...
حقیقت
شب ، به ویرایش جانم نشسته ...
جان ، به سرایش ترانه ،
ترانه به اندوه ،
و اندوه به دل بی تابم.
پیوند میمون باران و خاک ، سبزه های هنوز را در دلم می رویاند : " می شود ماند اگر بی احساس "
و من ،
در تکاپوی چشمه ی سنگی ، آخرین گام های نمناکم را بر می دارم ... به سوی توحید .
و مناجات نیمه شبم ، رو به جام بلورین غم می شود ... " سر ، سلامت "
...
آهای مژه های قندیل بسته در گردنه ی سرد انتظار ...
آن هفته ها گذشت ... آن ماه ها ... آن سالها ... ( آن همه سال )
آمد ...
آن صبح بی طلوع
آن شام بی غروب
آن جام بی شراب
آن مست بی گناه
آن چشم بی نگاه
آن اوج بی عروج
آن اشک بی عطش
آن سوگ بی سیاه
آن جشن بی سپید
آن راه بی افق
آن یار بی هنوز ...
آن نو عروس شط ،
با هرچه داغ که بر جان خسته داشت ،
آمد...
آمد ... ولی چه زود و سبک پر کشید و رفت.
...
حقیقت
حقیقت
دلم برای تو تنگ است ، ای تمام هستی من
به کوک ناله ی چنگ است ، ای شراب مستی من
…
چه امتزاج غریبی ، شب و سکوت و کویر
شرنگ میخوش ماندن کنار موج اسیر
رها کن این همه شعر و به اشک ، لقمه بگیر
به رنگ پرچم ایران ، خیار و گوجه ، پنیر
نشان عشق بلورین ، تو از ستاره مگیر
ز ماه و آن شب مهتاب هم سراغ نامه نگیر
به تلخی از دلت این عشق مرده را برهان
برای جان عزیزش یکی دو لقمه بگیر
دلش مباد گرفته ، به کوه غصه اسیر
مباد آنکه دمی باشد از نگاه آینه پیر
هنوز جای نگاهش در امتداد حضور ،
بهشت نرگس و اشک است ... تو جاودانه بمیر
…
نه ...
پلنگ و ماه و پریدن ، سکوت و دیگر هیچ
نشان داغ دلم را تو از ترانه بگیر
...
به هم ریختم ... بد.
حقیقت
امشب ،
نه کلامم وزنی
نه نگاهم نوری
نه لبانم عطشی
و نه این دل سر سودایی رفتن دارد.
در کلامم ،
هرچه بر صفحه ی این خاطره ها می آید ،
طعم تلخ و گس نفرت
بوی گندیدن مردار
و فرورفتن اندیشه به مرداب تباهی دارد.
در نگاهم ،
جای آن نور امید ،
کورسویی از عشق
شبنمی از اشک
و
بغض سنگین فروخورده ای از داغ جدایی مانده است.
بر لبانم ،
مهر سنگین سکوت
طرح غم
شهوتی از جنس عدم
و ...
آه ، امشب چه سرم سنگین است...
...
ماه باید یک شبی مهمونی کنه
پیشتون مهتابو قربونی کنه
آخه چشمای قشنگت می تونه
که بگیره شبو زندونی کنه
بذارین خورشید صورت شما
ابری خونمو آفتابی کنه
چشمای روشنتون دوباره باز
شب تاریکمو مهتابی کنه
روز باید تو آینه ی صورتتون
چشماشو به روی دنیا وا کنه
وقتی که خورشید خانوم میاد بیرون
خودشو تو چشمتون پیدا کنه
نازینیم نازینیم وای اگه خورشید عشق
توی چشمای شما غروب کنه
ماه باید ...
حقیقت
سلام قدیمی !
حال و احوال ؟
چه می کنی با سرنوشت ؟
چه می کنی با حال جدید هنوز ساده و استمراری ؟
چه می کنی با جاهای خالی ؟
چه می کنی با قحطی نگاه ؟
چه می کنی با دلتنگی ها ...
...
چهار راه نفس هایت هنوز خاکیست یا آن طفلک تخمه فروش پشت چراغ ، رخت بر بسته از خاطراتت ؟
از آن بالا بالاها چه خبر ؟
تازگی ها سر زده ای به پسرانم ؟
هنوز بر همان دامنه ی شیبدار سرسبز تاریک ،
پشت همان بوته ها قایم می شوند ؟
آن آتشها چه ؟
هنوز از سر همان تنوره های جاویدان بیرون می جهند ؟
از بهشت چه خبر ؟
...
سایه جان !
مسیرت اگر به آسمان افتاد ،
ردی از هشتمین ها نگیر ...
آنجا به مشک پیرزنان صحرایی نیز ،
جز هفت جرعه دوغاب حضور نخواهی یافت.
به گهواره ی طفلکان متصل ،
جز تکرار هفت باره ی ایاک نعبد
و
به آن خوشه ی همیشگی نیز ،
جز هفت ستاره ی مهر.
...
اما
آن بالا که رفتی ،
آیینه ی نگاهم باش
و این همه انتظار و بی خبری ام را
به انعکاس لطیفی از آنجا که هست ،
پایان ده ...
خبری بیاور از جانش
از نگاهش
از جنبش و از هر لحظه ی بی من غروب هایش
از کوچه ی زرشکی تنش
از زلال اشک هایش
از ...
...
و به یادگار
فقط
عکسی بیاور برایم ...
از
...
چشمهایش .
حقیقت
حال عجیبی دارم
چیزی شبیه رنگ سپید
با طعم ارتفاع
و با صدای پریدن.
اسب سرکش ذهنم ،
بر بلندای عروج ایستاده و نهیبم می زند به مثال مبشر و نذیرا ...
که " اگر بمانی ، هرگز سیب حقیقت به دامانت نخواهد افتاد ... جهیدن از سر بگیر پیرمرد ... "
و من ،
ندایش می دهم که
عبور باید کرد
و همنورد افق های دور باید شد ...
کجاست جای رسیدن ؟
...
گویه های مدامم را به هیچ می انگارد خاک
و هنوز
از پس این همه سال قلندری ،
من مانده ام و مویه
من مانده ام و آینه ی شکسته
و من مانده ام و تیغی که به جانم نشسته و
دستم ،
که به زلف مجعد مشکینش نخواهد رسید.
و چه تلخ است ،
اینکه چمدان سفری را ببندی ،
که مقصدش ، دیروز باشد...
و چه بیهوده ،
وقتی لحظه های مدام نفست ،
از حرم حضورش داغ است ...
داغ داغ ... مثل اولین بوسه.
------------------------------------------------------------------------
پی نوشت ( نجوایی با دردانه ی نه سال و چهار ماه و شانزده روزه ام ) :
حکایت ، شاید خاکستری شده باشد به آتش جانت ... و آن حلقه که یادت هست ، - شاید - مدفون به زیر آن خاکستر ... ولی ... تو را به حقیقت سوگند ، از محول الحول والحوال مخواه که یادت را - لحظه ای حتی - از این وجود خسته ی بی آزار بگیرد ... یادت باشد ... لحظه ای حتی ...
