حقیقت

من هراس را به معبدم راه نداده ام

تا بتوانم

به این گناه سبز بمانم

که دوستت دارم

...

سفر سلامت.

شب شروع می شود

از نخستین جستجوی دلت

از تمام چشم های هنوز مانده به راه

از خوابی که در بیداری برای دلت دیده ای

از سر کوچه ای که هیچگاه از آن عبور نمی کنی

از همان پنجره ای که نقش خیالت شده...

                                همان که از آن چشم به راه توست،

                                                                      آنکه دوستش داری

آری...

شب تمام سهم تو نیست از آنچه دنیا برای تو دارد

کمی از آن چیزیست که می تواند به تو بدهد

و...

و بیدار می شوی

در آشوب چشم هایت

با زنجیری بر دلت

از هرچه تماشای بی نگاه

سوی "می خواهم" هایت...بر باد رفته هایت

...

و هرچه بغض که داری، در سکوت سیاه تنهایی ات می شکند و می شوی همانی که باید... خسته از پیکار بی پایانت با زندگی...

و نمی فهمی

که باز

چه وقت

به خواب رفته ای

...

و ساعتی بعد

از خواب بر می خیزی و سپاس می گویی خدای را به خاطر شب آرام و خواب خوبی که پشت سر گذاشته ای...

و روز شروع می شود

انگار مثل روزهای قبل

انگار ...