حقیقت

در هر گوشه ای

مرا

- آن سان که در تو بیامیزم -

به سویی می گردانند

...

قبله در این اتاق هم به سوی تازه ایست لابد

تو ولی همانی

همان...

همان غریبه ی بی هنگام

همان که هیچگاه با خود نمی گوید:

" به کدامین گناهشان ، رخ در پرده نهان ساخته ام ؟ "

همان که دیگرش رفیق نمی دارم

همان که رسم دلداری و دلدادگی را هیچ نمی داند

همان که همه چیز هست جز  هیچ

همان که مرا در این "نمی دانم" ، دائم الخمر می خواهد

همان که نمی شناسمش

ولی هنوز

بی تابانه می خواهمش .

                                                 حقیقت

اگر از سایه ی این شهر کمی دور شوم

اولین معبد من

روسپیخانه ی آرامِ دِهی خواهد بود

که در آن

شیره ی شور هوس های شب ناب تنی خسته به آغوش زنی مُرده فرو می ریزد...

رقص من

با تن اسب سپیدی که دگر نیست...

خیالم خالی

همه ی آنچه به سجاده ی جانم جاریست

واژه ی تلخ فراموشی توست

ای نمی دانم ِ من...