حقیقت

به تو ای دیرترین دوست سلام

وقت آن حضرت حق ، شاه جهاندار به خیر

سر ِ سرکار سلامت

چه خبر ؟

حال جبریل عزیزت خوب است؟

جاری است آن همه نهر پر ِ شهدت به بهشت ؟

آتش سرخ جهنم برپاست ؟

پل مستحکم و زیبای صراطت سرپاست ؟

جان من !

راست می گویند این آدمها ... ؟

اینکه تو اول و الآخر و الظاهر و الباطنی و

حَکَم عدلی و خوبی به تمام ؟

خودت از دست خودت خوشحالی ؟

بی خیال من و ما شو

...

راستی !

من که حالم خوب نیست ،

اما

دل  ما و  تو  و  این گوش گران ؟

نه !

دیگر آن مرگ نمی آید پیش...

تو بیا

کمی از عرش به این فرش ، فرود

...

دل من تنگ نفس های تو  است...

                                                 حقیقت

من

طفلی بودم که در برف زاده شدم

کودکی شدم در کوچه های تابستان

جوانی در پاییز

و

پیرمردی خواهم شد ، سبز ...

همچون این بهار ِ رو به پایان.

                                                 حقیقت

می بوسمت به هزار بار ای صبحگاه سرد

ای خسته خار ِ برگ ندیده

ای بی بهانه مرد

شاید هزار سال پیشتر دیده بودمت

یا آن شب خموش

در کوچه های مرگ

...

اکنون که مست ،

ولی

آنجا که آمدم ،

به خدا خوب دیدمت ...

                                                 حقیقت

شروع می شود شبم

اگر بیاید آفتاب

که من به عشق دیدنش

سیاه جامه می شوم

...

اینگونه دیگر شرم را راهی به چشمانم نیست .

                                                 حقیقت

نمی دونم از کجا شروع کنم تا این حجم وحشی "حرف"، از دستم در نره و دوباره ثبت این پیام مهم به تأخیر نیافته...

روی صحبتم ، نسل های آینده ست ...

( قابل توجه هم نسل های عزیز ! الان تهمت جوگیر شدن و چهارزانو توی هوا نشستن که این روزا مد شده رو نزنین بهم هاااا ... این مطلب - اگه بتونم جمع و جورش کنم -برآیند و خلاصه ی دغدغه ها و دردهائیه که مدت هاست داره وجودم رو مثل خوره ، از همون کارایی می کنه که صادق گفته توی بوف کور ... بیا !!! الان هم میگن این رفیقمون چه صمیمی میشه زود ... هدایت بزرگ رو میگه " صادق" ... اصلا به درک ... من چرا باید بترسم که راجع بهم چی فکر میکنن ؟؟؟ و اصلا یکی پیدا نمیشه بهم - به قول حاج رضا مارمولک - بگه : بنده اصلا راجع به شما فکر نمی کنم ... )

سلام

همه چیز - امشب - از اون جایی شروع شد که توی یک لحظه خواستم با تمام وجود ، درست در یک مکان خاص باشم ... در زمانی که سالها ازش می گذره...

امیدوارم این "با تمام وجود"که میگم رو اونطور درک و حس کنید که الان هنوز هم داره گلومو فشار میده.

همه ی ماجرا ، یه افسوس تلخ و یه امید و اطمینان روشنه...

من ،

اینجا

و در همین لحظه

علیرغم اینکه می دونم ممکنه هم نسل های من - و حتی نسل های پیشین - روی این قضیه کار هم کرده باشن و به نتایجی رسیده باشن ، لازم می دونم بگم که حسودیم میشه به اینکه شما روی زمان کنترل دارین!

(این علامت سؤال رو گذاشتم تا بدونید در زمان ما -یعنی سال ۱۳۸۷ خورشیدی و ۲۰۰۸ میلادی - گفتن این مطلب ، تعجب رو به دنبال خودش داره . )

فیلم های زیادی تا حالا ساخته شده و من هم بعضی هاشون رو دیدم ، که توی اونا ماشین زمان رو نشون میده که بوسیله ی اون آدم ها در زمان به گذشته و آینده سفر می کنن. البته آینده رو کمتر به تصویر کشیدن و بیشتر ، معنی آینده ، همین زمان حال هست در قیاس با گذشته ای که ماشین زمان آدمها رو میبره بهش.

نمی دونم حتی " یعنی چی " این حرکت در زمان ... یا کنترل روی زمان ... چون حتی نمیشه حسش کرد ، وقتی کل قوانین دانش امروز بشر رو زیر و رو می کنه و حتی یه جورایی ازش می ترسیم الان ... من یکی که میگم می ترسم...

این یکی !

یکی دیگه از حسادت های من به شما دوستان عزیز آینده زیست !، مربوط میشه به امکان تبدیل بین ماده و اطلاعات !

حالا این یعنی چی ؟

خیلی ساده است ...

یه بار توی یکی از قسمت های کارتون پلنگ صورتی ( که از کارتون های پر طرفدار نسل من و حتی نسل های قبل تر از منه ، و احتمالا اینجوری که موندگار شده تا حالا ، ممکنه شما هم محضر حضرتش رو درک کنید ) ، نشون می داد که این موجود دوست داشتنی در یک مسیری می رسه به یه پرتگاه یا دره یا چیزی شبیه به این که دیگه نمی تونست مسیر رو ادامه بده !

خلاصه ، این آقای محترم ( یا شاید هم سرکار خانوم ! ) می بینن که یک اتاقک شیشه ای کنار همون دره هست که توش یه دستگاه هست و اون دستگاه هم فقط یه دکمه داره که میشه زدش یا نزدش !رفیق ما ، میره داخل و دکمه رو می زنه و یهو غیب میشه!!!

اونطرف دره هم یه اتاقک مشابه بود و بعد از لحظاتی –به هر طریقی – ایشون ظهور می کنن و راهشون رو می کشن و تشریفشون رو به سمت ادامه ی مسیر می برن.

حالا این چه ربطی به موضوع داشت اصلا ، عرض می کنم.

در دنیای حال حاضر ، که میشه گذشته های شما ، نهایت کاری که یه نفر تونست راجع به ماده و نقل و انتقالش بکنه ، مربوط میشه به پرفسور انیشتین . ایشون با کارهایی که روی نظریه ی نسبیت خودش انجام داد ، و شما حتما با ایشون آشنا هستید الان ( الان یعنی زمان خودتون ، آینده ی ما ... می گم تا خودم خط رو گم نکنم !!! ) ، تونستن یه آزمایش رو به صورت تئوریک فرمول بندی کنن که خلاصه اش میشه این که با حرکت دادن سریع ماده ، در حدود سرعت نور ، میشه یه بازی هایی با زمان کرد! به این معنا که اگر ماده ای مثلا داخل یک سفینه ای باشه که با سرعت نور حرکت می کنه ، پس از یک دوره زمانی خاص  از دید ناظرهای مختلف این آزمایش ، زمان های متفاوتی سپری شده . حالا نه من "فیزیکدان"هستم که بتونم الان جزئیات این آزمایش رو بگم و نه اونقدر حافظه و حوصله ام "الان" یاری می کنه که برم و بگردم و دقیق این آزمایش رو پیدا کنم و اینجا ذکر کنم.

لپ کلام ( راستی من الان یهو برام این سوال پیش اومد که اصلا این ادبیاتی که من دارم به کار می برم ، برای شما مفهوم خواهد بود بعدها یا نه !!! ) اینکه ، به صورت تئوری ، در نسل ما این مساله به اثبات رسیده که زمان و ماده رو میشه از این قالب ایستا درآورد و یه کم متفاوت به هم ربطشون داد .

شخصا برای من این تئوری اونقدر هیجان برانگیز نیست ، که رؤیای تبدیل متقابل ماده و اطلاعات، هست !

اون عملیات منحصر به فرد آقای صورتی برای من از کودکی تا حالا (حالای خودم ) ، مصداق بارز تبدیل متقابل ماده و اطلاعات بوده و هست ... و خواهد بود.

چون تنها جوری که من می تونم تحلیلش کنم ، یه چیزی مثلا شبیه انتقال بی سیم اطلاعات می تونه باشه ، که در زمان ما یه امر ممکن و حتی پیش پا افتاده شده دیگه .خدا پدر ماکسول عزیز و امواج الکترومغناطیس رو بیامرزه.

حلقه ی گمشده ی این قضیه ، چگونگی تبدیل شدن آقای صورتی به اطلاعاته !!!

کوتاه سخن آنکه من به شما حسودیم میشه ، چون می دونم دیری نخواهد گذشت ( و حتی به عمر خود ما هم شاید قد بده ) ، که انسان این قابلیت رو هم پیدا خواهد کرد که این تبدیل رو انجام بده ... می گم " پیدا خواهد کرد " ، چون این مساله ، یه اکتشافه ، نه اختراع ... چون هست هالان و ما درکش نکردیم ... توضیح واضحات دارم میدم ، نه ؟

حالا بذارید یه کم رؤیاهامو بگم ...

فکرشو بکنید ... مثلا این اتفاق افتاده ما قادریم مثلا خودمون رو تبدیل به اطلاعات کنیم ... حالا موارد استفاده اش الان تو نسل ما چیا باشه ، خوبه ؟

پیش پا افتاده ترینش ، معضل جابجایی انسان و دیگر مواد می تونه باشه( کالا ها ، خودرو ها و ... ) .

جابجایی به معنای عام منظورمه . می تونه ترافیک باشه ... می تونه امکان انتقال یه پیتزا پپرونی باشه با سالاد و نوشابه ، از طریق اینترنت ، از مبدأ یه فست فود به مقصد میز کامپیوتر شما !!!

وای که دلم رفت الان ...

نه واسه پیتزا هاااا ، واسه تجسم این فرآیند ...

یا مثلا حساب کنید با چه سرعتی میشه یه نفر ( که تبدیل به دیتا شده ) از یه طرف کره ی زمین بره یه طرف دیگه ... البته احتمالا اون موقع دعوای اصلی سر اینه که هر کی دوست داره با چه سرویسی و چه تکنولوژی ای ، دیتاش منتقل شه ... سرعت های متفاوت ... قیمت های متفاوت ...

مثلا یه آگهی توی روزنامه های تهران می تونه این بشه :

دفتر خدمات مسافرتی سه سوت !!! ، خود و کالای همراهتان را در 5 نانو ثانیه از تهران به فرانکفورت می رسانیم ... هزینه ی تبدیل به دیتا جدا محاسبه می شود ... ( فقط 40 تترا تومن !!! )

جالبه ، احتمالا الان ( الان شما ) واسه ی شما ، خوندن رویاهای من و تفاوتش با اون چیزی که در عمل در زمان شما رخ داده ، واستون خنده داره ... می دونم ... بابا خوب درک کنید ما رو هم ... ببینید ... مای بدبخت از میدون امام حسین تا آزادی رو باید  دو ساعته بریم ... توی دود و دم و بوق و جنگ اعصاب ...

اونوقت شما تور اورانوس میرید احتمالا 3ثانیه ... اون هم وایرلس ! به قول فرنگیا !!!

...

قصه ای درازه و هرچی بگم تمومی نداره ... تازه میرسه به بحث ماندگاری ماده و جاویدان شدن جان !!! که یه کم با مسائل اعتقادی نسل ما و نسل های پیشین زد و خورد پیدا می کنه اگه واردش شم...

شاید بعدا نامه ی دومی نوشتم و بیشتر این بحث تبدیل متقابل ماده و اطلاعات رو باز کردم... 

اما

فقط می خوام اینجا از بزرگترین حسرتم بگم ... از چیزی که شاید نسل شما و بعدتر های شما ، ما رو  به خاطرش نبخشن ...

در کنار تمام ناتوانی های ما ، احساس می کنم حق داشت یه ناتوانی رو نداریم ...

اینکه کسانی در کنار ما دارن زندگی می کنن ، که نابینا هستن ... و ما هنوز هیچ کاری نمی تونیم بکنیم براشون ...

اون ها نمی تونن ببینن ... ما این رو می بینیم ... و به سادگی از کنار هم می گذریم ...

نهایت کارمون اینه که : " آقا دستتون رو بدید من ، کمکتون کنم از خیابون رد شید ... " و بعد ، خداحافظ ...

دلم می خواد شما آیندگان عزیز که شاید خوندن این نامه ، براتون اونقدرهام گویای دردها و حسرت های من نباشه ، بدونید که من به شما افتخار می کنم ...

به اینکه در زمان شما ، همه می بینن ...

هر چند ،

در این روزهای بد و زشت و پر از دروغ و عاری از میل به حقیقت ،  که ما زندگی می کنیم ، گاهی این پارادایم برای من ایجاد میشه که اصلا دیدن بهتره ... یا ندیدن ؟!

...

در پناه حقیقت ، به سلامت

حامد تقدسی

جمعه

سوم خرداد سال ۱۳۸۷خورشیدی

23 may 2008  میلادی

تهران

ایران

زمین.

--------------

پی نوشت :

و هیچ پرنده ای نیز اندوه در قفس بودن را درک نخواهد کرد ...