| تبليغات | X |
حقیقت
خسته ام کاپیتان ... خسته
خسته تر از اونی که یه بار دیگه ، دستای کسی بتونه محکم ! بگیره و نگهم داره ...
خسته تر از اونی که جونی واسه بی خیال شدن داشته باشم حتی !
خسته تر از اونی که بتونم نعل اسب یکی دیگه رو بزنم تو آینه ی آذرم !
خسته تر از اونی که بخوام با خدا گپ و گفتی داشته باشم حتی ... دایورتم رو گذشته هام ...
و
اینقدر خسته ام که لنگر رو هم نمی تونم بکشم ...
شرمنده !
این مسافر خسته ، جونی واسش نمونده دیگه ... گفته بودم نبرد نابرابر ، نیست کار ما برادر ...
...
لنگر رو بکش کاپیتان
مرا آن دل که بر دریا زنم هست ...
حقیقت
شراب خواستم...
گفت : " ممنوع است "
آغوش خواستم...
گفت : " ممنوع است"
بوسه خواستم...
گفت : " ممنوع است "
نگاه خواستم...
گفت: " ممنوع است "
نفس خواستم...
گفت : " ممنوع است "
...
حالا از پس آن همه سال دیکتاتوری عاشقانه ،
با یک بطری پر از گلاب ،
آمده بر سر خاکم و به آغوش می کشد با هر چه بوسه ،
سنگ سرد مزارم را
و
چه ناسزاوار
عکسی را که بر مزارم به یادگار مانده ،
نگاه می کند و
در حسرت نفس های از دست رفته ،
به آرامی اشک می ریزد .
...
تمام تمنای من اما
سر برآوردن از این گور است
تا بگویم هنوز بیدارم...
سر از این عشق بر نمی دارم
...
خواهد آمد شب شراب و هوس
داغی بوسه ها و حرم نفس
یک نگاه پر از امید و هنوز
شب آغوش ما و کنج قفس
...
حقیقت
شب ، به ویرایش جانم نشسته ...
جان ، به سرایش ترانه ،
ترانه به اندوه ،
و اندوه به دل بی تابم.
پیوند میمون باران و خاک ، سبزه های هنوز را در دلم می رویاند : " می شود ماند اگر بی احساس "
و من ،
در تکاپوی چشمه ی سنگی ، آخرین گام های نمناکم را بر می دارم ... به سوی توحید .
و مناجات نیمه شبم ، رو به جام بلورین غم می شود ... " سر ، سلامت "
...
آهای مژه های قندیل بسته در گردنه ی سرد انتظار ...
آن هفته ها گذشت ... آن ماه ها ... آن سالها ... ( آن همه سال )
آمد ...
آن صبح بی طلوع
آن شام بی غروب
آن جام بی شراب
آن مست بی گناه
آن چشم بی نگاه
آن اوج بی عروج
آن اشک بی عطش
آن سوگ بی سیاه
آن جشن بی سپید
آن راه بی افق
آن یار بی هنوز ...
آن نو عروس شط ،
با هرچه داغ که بر جان خسته داشت ،
آمد...
آمد ... ولی چه زود و سبک پر کشید و رفت.
...
حقیقت
