| تبليغات | X |
حقیقت
امشب
در جایی فراسوی مکان ،
و به گاهی ماورای زمان ،
به آغوشت خواهم کشید
...
در طبقه ی هشتم آسمان ...
در لحظه ی میلاد لیمویی هایمان ...
اما ،
نه ...
این اکس که می گویند هم ، چه توهم ها که نمی زاید ...
چه زاقارت می شود ذهنم
و چه فیرتیق ماژور می فهمم که هنگ کرده ام باز ...
کلام هم که موزون می شود با هرچه جفنگ
و
اکس ما هم خود ، حکایتی است
حکایت ...
...
اللهم یسر و اعن
مرگ یک کودک صد ساله به یادم مانده
شیون پیرزنی نه ساله
قطره خونی
و
سراب هوسی .
خاطرم هست که باد ،
ذهن سیال مرا می پویید
و در آن لحظه که بودا می مرد ،
دل آن کودک و آن پیرزن از حسرت سوخت
عشق در بین زوایا می مرد
دایره ، ملجأ بی گوشه ی ماندن می شد
و دلم
باز همان دیوانه ...
پی اعجاز بریدن می گشت
که چرا ابراهیم...
و چرا اسماعیل ...
خاک صحرای حجاز و کف دریای خزر
زیر این لا یتناهی بلند ،
هر کجا باشند ،
باشند.
چه تفاوت دارد
صورت کسر به هر اندازه ،
مخرج نسبت ما و ته این گنبد مینای بلند ،
بیش از این هاست که ما می دانیم ...
کسر ، همواره سر میل به وهم
و دلم
باز امشب سر سودایی رفتن دارد ...
رفتن ،
همیشه رفتن ...
حقیقت
سرشارم از فریاد
لبریزم از اندوه
دستم ولی کوتاه و سنگین است ... می دانم
اینجا کجا و اشک ؟
...
حقیقت
انسانها همیشه خوبند.
گاهی برای تو ،
گاهی برای دیگران ...
حقیقت
تو فکر یک قبرم
یه قبر بی روزن
یه قبر جاویدان
رها از این بودن ...
قبری که رو سنگش
نقش عطش باشه
کنار خاک اون
قرار ما باشه ...
قبری اندازه ی زخم تن تو
واسه اینکه نبینه اونو کسی
برا اوج آسمونت که می خوای
با دلی دیگه به پرواز برسی ...
توی این قبر با تو از درد
از شب مهتابی می گم
از تو و از رفتن تو
می گم و دوباره می گم ...
زندگیمو توی این قبر
بی تو از نو سر می گیرم
گم می شم تو ساحل نو
نادیده هامو می بینم ...
قبر من افسوس و افسوس ...
پر از این خاک زبونه
چند وجب تا اوج پرواز
ولی فاصله می مونه
...
تو فکر یک قبرم
یه قبر رؤیایی
قبری برای دل
پاک و اهورایی ...
توی این قبر اما هرگز
نمیاد عطر تن تو
کرمای خاکش لبامو
می بوسن جای لب تو ...
توی این قبر ، خوبه عطر
لیمویی ها رو بپاشی
آخر زردی بخوابی
سرخ و پر ترانه پاشی ...
قبر من افسوس و افسوس ...
سنگ سختی روش می مونه
جغد نحس روز جمعه
روی سقفمون می خونه
...
سقفمون افسوس و افسوس ...
حقیقت
زخمه ی چنگی روی ساز دلم
گوشه ی ناب سفرو می زنه
با همه ی لحن خوش آوایی ام
نوحه غم ، ساز تو رو می زنه
...
دلم میگه ، هنوز تو رو دوست دارم
اما گوشم پر شده از نفرت ، کینه ، زخمی ، غمگین ، وحشی ، بدبو ، سیمان ، آجر ، دیوار ، هجرت ، رفتن ، بودن ، نیستن ، مردن ، .. نمی خوام ... نمی خوام ... نمی خوام .
بد من تویی ، خوبا رو نمی خوام
خر نشی یه وقت ،
تو رو هم نمی خوام ...
...
من امشب ترب می خوام ،
هوس رو یه ربع می خوام ...
او زد علیه ... ما بقی ، رتل القرآن ترتیلا ...
اعوذ بالله من الشیطان الرجیم
بسم الله الرحمن الرحیم
و العصر
ان الانسان لفی خسر ...
حقیقت
...
آرام ...
آرام باش جان ...
آرام .
نه که هنگام خاموشی باشد و فراموشی ... نه ! قرار ، از اول به حقیقت بوده و هست ... خواهد بود . فقط ...
فقط تو را به ناز و نیاز و نوازش عشق سوگند ، که آرام باش ... آرام ، مثل تصویرهای جاودانه ... به سان لحظه ... به مرام جاده و مکتب انتظار.
باشد ؟
باشد ، یا باز بگویمت آن شرح دلنشین آفتاب را ، که هنوز تابش فرا زمانی اش را به زخم داغ نمک اندود دل ، منت می نهد و دلخوشم می کند به طواف حضور ... رکعت هیجدهم پنجشنبه ی مدام ... هان ... بگویمت ؟
ولی ...
ولی ، گفته بودمت که این خط و این نشان ... خاک ، سر ناسازگاری دارد با این عروج ها ... بر نمی تابد که زنجیر ها را پاره ببیند و حظ لاهوتی مرغکان عرفان به سنگدان را تماشاگر باشد. گفته بودمت که تنها باید به دل این کویر آتش بزنی و آزرده نسازی بیش ، آنها را که سودای خلخالشان ، پای هجران داد ، یا آنها را که مرکب نشینی ایامشان ، نیش زبان.
آرام...
آرام باش جان .
قرار که به حقیقت باشد ، زبان را چه به جسارت ... ؟
بگذار بگذرد ...
چون می گذرد ، غمی نیست.
